พระเจ้า
แลกกับเวลาหมดทั้งชีวิตที่เหลืออยู่
ผนังสีขาว เก้าอีสีแดง และจุมพิตจากปลายจมูก
เก้าอี้ริมชายหาดกับทะเลดาวนับล้าน
คลื่นคนแปลกหน้าในยามโพล้เพล้กลางสยามแสควร์
กับพื้นที่เล็กๆในอุ้งมือเขาที่เป็นของลูกคนเดียว
ลูกปราถนาเพียงให้ช่วงเวลานั้นหวนกลับมาอีกซักครั้ง
ได้โปรด......
ปล. ที่รัก ฉันอยากได้ยินจากปากเธอซักครั้งว่าเราเป็นอะไรกัน
อาจไม่ไช่ในฐานะคนรัก
อาจไม่ไช่ในฐานะภรรยา
หรือแม้นแต่ในฐานะแม่ของลูก
แต่ในฐานะผู้หญิงธรรมดาหนึ่งคนแล้ว
ฉันเป็นของคุณเพียงคนเดียวเท่านั้น
ฉันเกลียดการเป็นที่รู้จัก เพราะมันทำให้ทุกฝีก้าวของฉันอยู่ในสายตาผู้คน
ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นที่รู้จัก เพราะมันทำให้ฉันต้องหลบซ่อนตัวตนอยุ่ในหลืบเร้น
ตัวตนอันแท้จริงของฉัน ตัวตนอันน่ารังเกียจ
ในยามนี้ฉันอยากจะกรีดร้องว่า....
ฉัน...ไม่ได้เป็นแม่ดีเด่น
ไม่ได้เป็นผู้หญิงเก่ง
ไม่ได้แกร่งอะไรนักหนา
เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่น่ารังเกียจ
เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆที่รักคุณ
และเป็นแค่ผู้หญิงที่พยายามจะลืมคุณ
ทั้งๆที่รู้ว่าจากนี้ไปต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ลืมคุณไม่ได้
คุณ...คนที่ฉันไม่มีสิทธิ์รัก
คุณ...คนที่สุดท้ายของสุดท้ายก็ไม่มีวันรักฉัน
คุณ...คนที่เมื่อถึงวันหนึ่งก็ต้องมีเส้นทางของตัวเอง
คุณคะ คุณจะว่าอะไรไม้ถ้าฉันจะบอกคุณว่า
ยามนี้ฉันเหนื่อย และอยากตายเหลือเกิน
ปล. หากเป็นบ้าได้คงดี
ฉันจะได้เป็นนกหงษ์หยกที่อยู่แต่ในกรงใบน้อย
ที่มีเพียงฉันและภาพสะท้อนของคุณในจินตนาการ
ปล.ถึงคุณคุณที่หลงเข้ามาอ่านหน้านี้
คุณไม่รู้จักฉันฉันไม่รู้จักคุณ
และฉันก็ไม่ได้เป็นคนที่น่ารู้จักไม่ได้โด่งดังอะไรนัก
( แน่นอนว่าไม่ได้เป้นดาราและไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิง)
เพราะฉะนั้นฉันจะดีใจมาก
ถ้าคุณจะกรุณาเพียงแค่อ่านแล้วผ่านเลยไป
อย่าได้พยายามค้นหาตัวจริงของฉันเลย
แค่นี้ก็มีคนรู้จักฉันมากเกินไปแล้ว
ปล. ฉันรักที่นี่เพราะที่แห่งนี้ฉันเป็นแค่คนธรรมดาๆที่ไม่มีใครรู้จัก
